Praca

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę
Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 104 § 1 i 2 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90 z 1998r., poz. 575 z późn. zm.) nie stwierdził u G. K. choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHz, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W uzasadnieniu wskazał, że podczas zatrudnienia w latach od [...] w Kopalni Węgla Kamiennego “A” w K. wyżej wymieniony pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednakże orzeczeniem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] r., Nr [...], rozpoznano u G.K. obustronny niedosłuch typu odbiorczego (ubytki słuchu UP-32 dB, UL-32 dB), który nie spełnia kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, dlatego stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uznając, że słuch jest społecznie wydolny.

Po rozpatrzeniu odwołania G.K., decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w orzeczeniach lekarskich placówek diagnostycznych I i II szczebla wykluczone zostało wystąpienie choroby zawodowej narządu słuchu u wyżej wymienionego. Rozpoznany w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., Nr [...], stwierdzony został niedosłuch odbiorczy obustronny pozaślimakowy (ubytki słuchu UP-37 dB, UL-36 dB), nie spełniający kryteriów lokalizacji i wielkości ubytku słuchu, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i wobec tego nie upoważniał do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych.

W wyniku rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 marca 2006 r. o sygn. akt III SA/Gl 1070/04 uchylił wyżej wymienioną decyzję, uzasadniając, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które w istotny sposób mogło wpłynąć na wynik sprawy. Naruszenie to polegało na niewyjaśnieniu przyczyn sprzeczności w wydanych w sprawie orzeczeniach lekarskich. Sąd podkreślił, że orzeczenie lekarskie jest opinią podlegającą ocenie jak każdy inny dowód zebrany w toku postępowania. Organ administracji ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne kwestie wymagające wiedzy specjalnej i czy jest rzeczowo oraz przekonująco uzasadniona. Dopiero wówczas, gdy opinia odpowiada tym warunkom stanowi podstawę wydania prawidłowej decyzji. Tym bardziej nie może stanowić podstawy wydania decyzji materiał dowodowy zawierający sprzeczne w swej treści dowody, bez odniesienia się organu, które z nich i z jakich przyczyn uznał za wiarygodne i mające moc dowodową, a którym wiarygodności odmówił i z jakich przyczyn. Sąd wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy zostały uwzględnione powyższe wytyczne, w tym w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego poprzez zgromadzenie pełnej dokumentacji lekarskiej choroby słuchu G.K. oraz przeprowadzenie opinii uzupełniającej lub konsultacji celem wyjaśnienia przyczyn sprzeczności w dotychczas wydanych orzeczeniach lekarskich.

Wydaną następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że G. K., zatrudniony był w KWK “A” w K. jako [...] i [...] i w latach [...] pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego. W toku postępowania został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., w wyniku których rozpoznano obustronny niedosłuch typu odbiorczego (ubytki słuchu UP-32 dB, UL-32 dB). Następnie orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] r. stwierdzony został niedosłuch odbiorczy obustronny pozaślimakowy (ubytki słuchu UP-37 dB, UL-36 dB), nie spełniający kryteriów lokalizacji i wielkości ubytku słuchu, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Organ odwoławczy podniósł, że wykonując wskazania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2006 r. otrzymał kolejne orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., Nr [...], w którym lekarze specjaliści nie znaleźli podstaw do zmiany wniosków zawartych w orzeczeniu z dnia [...] r. Rozpoznany niedosłuch u G. K. niedosłuch odbiorczy charakteryzuje się gwałtowanym pogorszeniem w ostatnich trzech latach tj. [...] r., gdy przebywał na [...] i jest nietypowy dla rozwoju uszkodzenia słuchu, spowodowanego pracą w hałasie od [...] r. (k-24 akt administracyjnych). Wobec tego ponownie nie stwierdzono u G. K. schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

W wyniku wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 31 lipca 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 192/08 uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera oceny orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., pomimo podkreślenia w wytycznych Sądu, że orzeczenie lekarskie jest opinią podlegającą ocenie jak każdy inny dowód. W szczególności organ odwoławczy miał obowiązek przeprowadzić ocenę wskazanego orzeczenia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przy uwzględnieniu całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym poprzednich orzeczeń lekarskich oraz przedstawić rozważania w zakresie rozbieżności w treści poprzednich orzeczeń lekarskich, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. W razie wystąpienia podstaw do oceny, że wnioski z poszczególnych dowodów, w tym opinii lekarskich nie są ze sobą zbieżne, to zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaniechanie ich skonfrontowania przez organ odwoławczy stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy.

Wykonując wskazania Sądu, organ odwoławczy pismem z dnia [...] r., zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wyjaśnienie rozbieżności w uzyskanych dotychczas wynikach badań słuchu u G.K..

Realizując powyższą prośbę, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. przekazał całość dokumentacji, w tym również medyczną do Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

W dniach [...] r. G. K. był poddany badaniom lekarskim w przywołanym Instytucie Medycyny Pracy w Ł., który wydał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. o braku podstaw do rozpoznania obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W wyniku przeprowadzenia powtórnych badań lekarskich ustalono, że charakter niedosłuchu (płaskie krzywe audiometryczne, komponenta przewodzeniowa w uchu prawym) niecharakterystyczny dla uszkodzeń słuchu spowodowanych działaniem hałasu oraz stosunkowo niewielki stopień niedosłuchu (UP-43 dB, UL-43 dB) ustalony ze względu na agrawację wielkości uszkodzenia słuchu w oparciu o badanie wywołanych potencjałów słuchowych (ABR), a także pogłębianie się niedosłuchu po zaprzestaniu pracy w narażeniu na hałas ([...] i dalsze pogorszenie słuchu w badaniach z [...] i [...] r. pomimo braku narażenia na hałas) nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania, wykonując zalecenia Sądu, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W podstawie prawnej wskazał art. 235 – Kodeksu pracy, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz § 8 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem z dnia 30 czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazał, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję działał w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Tymczasem na dzień wydania decyzji organu odwoławczego w przedmiocie orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej obowiązują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz art. 235- Kodeksu pracy. Organ przytoczył treść poszczególnych przepisów tegoż rozporządzenia i wskazał, że wydając decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej zważają na spełnienie kilku pozytywnych elementów jednocześnie: rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych i musi być stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową, zaś wyniki oceny warunków pracy pozwalają na stwierdzenie bezpośrednie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że spowodowana została narażeniem zawodowym. Brak jednego z tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Dalej organ omówił wszystkie orzeczenia, jakie zostały w sprawie wydane przez uprawnionych lekarzy i uznał, że zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący, jednolity i spójny. Lekarze specjaliści kompetentnych placówek diagnostycznych różnych szczebli w konkluzjach orzeczeń wykluczyli u odwołującego istnienie choroby zawodowej narządu słuchu i nie zakwalifikowali rozpoznanego niedosłuchu do poz. 21 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczeń uznano, że stwierdzony na podstawie aktualnych badań audiometrycznych stan narządu słuchu odwołującego nie spełnia określonych w wykazie chorób zawodowych kryteriów diagnostycznych ze względu na wielkość ubytków słuchu (obustronnie poniżej 45dB). Inaczej ujmując, trwałe podwyższenie progu słuchu obustronnie nie spełniające kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym nie upoważniają zgodnie z obowiązującymi kryteriami diagnostyczno – orzeczniczymi do uznania choroby zawodowej narządu słuchu. Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie w świetle obecnie obowiązujących przepisów zachowują swoją ważność, gdyż zakres badań i ich metodologia nie uległy zmianie. Odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniu organ wyjaśnił, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej został uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. i był w niniejszej sprawie zachowany. Zgodnie z zawartą w § 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. definicją choroby zawodowej – konieczną przesłanką jej stwierdzenia jest rozpoznanie jednostki chorobowej wymienionej w wykazie stanowiącym załącznik do tego aktu prawnego. Do medycznego rozpoznawania chorób zawodowych właściwymi są lekarze zatrudnieni w upoważnionych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia wymienieni w § 5 powołanego rozporządzenia. Odwołujący był badany w Klinice Chorób Zawodowych i Toksykologii Instytutu Medycyny Pracy w Ł., który realizując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] r. nie rozpoznał u odwołującego obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. Charakter niedosłuchu odwołującego (płaskie krzywe audiometryczne, komponenta przewodzeniowa w uchu prawym) niecharakterystyczny dla uszkodzeń słuchu spowodowanych działaniem hałasu oraz stosunkowo niewielki stopień niedosłuchu (UP-43 dB, UL-43 dB) ustalony ze względu na agrawację wielkości uszkodzenia słuchu w oparciu o badanie wywołanych potencjałów słuchowych (ABR), a także pogłębianie się niedosłuchu po zaprzestaniu pracy w narażeniu na hałas ([...] i dalsze pogorszenie słuchu w badaniach z [...] i [...] r. pomimo braku narażenia na hałas) nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nie ma również podstaw by to orzeczenie, oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczym, kwestionować. W konsekwencji wobec braku rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu ujętej w wykazie chorób zawodowych przez orzeczników kompetentnych placówek diagnostycznych Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie miał podstaw by uwzględnić odwołanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, co do wielkości ustalonego u niego niedosłuchu, który miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazał, że wytyczne zawarte w obu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2006 r. i z dnia 31 lipca 2008 r., dotyczące wyjaśnienia sprzeczności w wydanych orzeczeniach lekarskich WOMP i IMPiZŚ w S. nie zostały w żadnym stopniu uwzględnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy, które ograniczyło się do przeprowadzenia powtórnych badań lekarskich. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy powtórzył ustalenia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego uznając, że materiał dowodowy w sprawie został prawidłowo zebrany i oceniony, chociaż ubytki słuchu związane są z jego pracą w charakterze [...] przed dniem [...] r., a postępowanie dowodowe nie wykazało, że ubytki słuchu nastąpiły w okolicznościach niezwiązanych z tą pracą. Postępowanie nie rozstrzygnęło w sposób jednoznaczny przyczyn rozbieżności pomiędzy wynikami poszczególnych badań. Ponadto skarżący zarzucił, że zgromadzona w sprawie dokumentacja lekarska nie jest pełna, nie zawiera bowiem wyników badań lekarskich z daty jego przejścia na [...] tj. z dnia [...] r. Wskazał, że treść zaskarżonej decyzji pozostaje w sprzeczności ze stwierdzeniami zawartymi w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r., z którego wynika, iż w oparciu o przeprowadzone ponowne badanie lekarskie oraz audiologiczne, ustalono w badaniach audiometrią tonalną (wykonane dwukrotnie): niedosłuch głęboki odbiorczy o średnich ubytkach słuchu dla częstotliwości 1,2,3 kHz wynoszących UP – 79 dB, UL – 81 dB oraz obustronnie głęboki niedosłuch na poziomie głuchoty, czyli brak możliwości określenia średnich ubytków słuchu.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej. Sąd nie może wypowiadać się w kwestii stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, a jedynie ocenić legalność – zgodność z prawem, rozstrzygnięcia dokonanego przez organy administracji.

Kodeks pracy w art. 235- stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych “narażeniem zawodowym”.

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235- Kodeksu pracy). Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 K.p. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. Uregulowania tego aktu prawnego obowiązywały już w chwili wydania decyzji organu odwoławczego i według tych przepisów należy oceniać postępowanie organu. Wskazuje na to § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., który stanowi, że z zastrzeżeniem postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem 3 września 2002 r., do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne.

W rozpoznawanej sprawie, do wszczęcia postępowania doszło w dniu [...] r. i do dnia wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. (tj. 3 lipca 2009 r.) było ono prowadzone w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

Podkreślić należy, że za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W judykaturze przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Nadto wskazać należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany był powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. i zachowuje ono nadal aktualność (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4).

Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Skarżący został poddany badaniu w trzech jednostkach medycznych. Z uwagi na charakter schorzenia, lekarze orzecznicy wykluczyli istnienie u skarżącego choroby słuchu o charakterze zawodowym, bowiem nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium podwyższenia słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym w aktualnie przeprowadzonych badaniach.

Jak wskazał organ odwoławczy trzecie wydane w sprawie orzeczenie uprawnionej jednostki orzeczniczej stwierdziło, iż charakter niedosłuchu skarżącego (płaskie krzywe audiometryczne, komponenta przewodzeniowa w uchu prawym) jako niecharakterystyczny dla uszkodzeń słuchu spowodowanych działaniem hałasu oraz stosunkowo niewielki stopień niedosłuchu (UP-43 dB, UL-43 dB) ustalony ze względu na agrawację wielkości uszkodzenia słuchu w oparciu o badanie wywołanych potencjałów słuchowych (ABR), a także pogłębianie się niedosłuchu po zaprzestaniu pracy w narażeniu na hałas ([...] i dalsze pogorszenie słuchu w badaniach z [...] i [...] r. pomimo braku narażenia na hałas), nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Bez pozytywnych opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 K.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa.

W przedmiotowej sprawie wymagania te zostały spełnione, gdyż wydana w sprawie trzecia opinia jest spójna oraz należycie uzasadniona. Stwierdzono w niej jednoznacznie, uwzględniając dokumentację lekarską oraz wyniki badań lekarskich i badań pomocniczych, iż brak jest związku przyczynowego między ujawnionym, bezspornym schorzeniem a działaniem szkodliwych czynników występujących w środowisku pracy skarżącego, co więcej stwierdzony niedosłuch nie odpowiada cechom choroby zawodowej. Uznać zatem należy, że uprawnione jednostki medycyny pracy w sposób przekonywający wyjaśniły z jakich przyczyn choroby skarżącego nie można uznać za chorobę zawodową. Wyrażona ocena została zawarta w spełniającej wymagania formalne opinii. Zatem z uwagi na fakt, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy administracji choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej, co prowadzić musiało do odmowy stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej (wyrok WSA w Opolu z dnia 12 lutego 2009r., sygn. akt II SA/Op 286/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 marca 2009r., sygn. akt IV SA/Po 435/08; wyrok NSA z 5 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 559/06; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007r., sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do zarzutów skargi jeszcze raz stwierdzić trzeba, że w sprawie dotyczącej choroby zawodowej istotne jest przede wszystkim ustalenie, na jaką chorobę cierpi skarżący i czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych, co organy obu instancji w niniejszej sprawie uczyniły.

Wymaga podkreślenia, że inspektor sanitarny jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że nie ma on prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 696/08 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż wydane w toku postępowania orzeczenia uprawnionych jednostek wykluczyły, aby schorzenie skarżącego mieściło się w wykazie chorób zawodowych.

Kierując się powyższymi rozważaniami, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a uznał, że w sprawie brak było podstaw do uwzględnienia skargi.